Mazda MX- 5 (1989-1998)
Rok 1989 był dla Mazdy bardzo owocny. Podczas wystawy samochodowej w Chicago został zaprezentowany nowy model pod nazwą MX- 5.
Nikt się nie spodziewał tak ciepłego przyjęcia przez klientów tego małego, zgrabnego roadstera. Na tyle ciepłego, że do chwili obecnej na całym świecie sprzedano grubo ponad 800 tys. sztuk trzech generacji tego modelu.
NADWOZIE
Wygląd karoserii można określić tak: mały, zgrabny samochodzik o sportowym zacięciu. Przez wielu uznawana za najładniejszą generację. Charakterystyczne obłości, do tego wysuwane przednie reflektory i kontrastowe kolory brezentowego dachu dają bardzo dobry efekt. Dwuosobowe wnętrze prezentuje sportowy charakter. Fotele świetnie podpierają na zakrętach. Drążek skrzyni biegów ma krótkie skoki i działa precyzyjnie, ale trójramienna kierownica często obszyta skórą mogłaby być troszkę grubsza. Ilość przełączników na konsoli środkowej ograniczono w zasadzie do panelu obsługi nawiewu, włącznika świateł awaryjnych i radia. Zegary są duże, przez to czytelne i logicznie rozmieszczone ze wszystkimi parametrami wozu, o których kierowca musi wiedzieć. Ergonomia na najwyższym poziomie. Wszelkie dźwignie, przełączniki czy elektryka jest bardzo wytrzymała, usterki występują sporadycznie. Tak naprawdę małym minusem są skrzypiące plastiki deski rozdzielczej oraz materiały z jakiej jest zrobiona. Często zdarza się że poszycie dachu jest już bardzo zniszczone, koszt zamówienia drugiego, nowego poza ASO to ok. 2000 zł.
UKŁAD NAPĘDOWY/ OSIĄGI
Podczas tworzenia MX- 5 NA, konstruktorom przyświecało kilka założeń: mała masa dzięki kompaktowym wymiarom, klasyczny układ napędowy, bardzo dobry rozkład masy między osiami i nieskomplikowana budowa. Podstawowa wersja ważyła 940 kg, przy wymiarach: 3970 mm długości, 1675 mm szerokości i 1235 mm wysokości. Silnik umieszczony był wzdłużnie z przodu, a napęd przenoszony był na koła tylne. Uzyskano rozkład masy bliski ideałowi, dzięki czemu Mazda prow
adzi się niemal neutralnie, oczywiście jeśli nie przesadzamy z gazem. Układ napędowy jest naprawdę wytrzymały i w większości egzemplarzy nie wymaga interwencji mechanika. Jedynie w najstarszych, zużytych egzemplarzach mogą wystąpić wycieki z dyferencjału, czy zużyte półosie. Skrzynie biegów są wieczne. W Japonii i USA oferowany był też czterostopniowy automat, ale nie zyskał on aprobatę klientów, którzy zamawiali go niezwykle rzadko. A silniki? Oferowane były dwie jednostki o pojemnościach 1.6 (silnik opracowany specjalnie do tego modelu z odelżonym wałem korbowym, kołem zamachowym i aluminiowym filtrem z żeberkami chłodzącymi) i 1.8 (obie godne polecenia, z tym że 1.6 w wariancie 117 KM). Pierwsza występowała w wariantach 117 KM (0-100 km/h: 8,7 s) i 90 KM (0-100 km/h: 10,6 s) od roku 1996. Od roku 1994 oferowany był silnik 1.8 oferujący 133 KM (0-100 km/h: 8,2 s), a od 1996 jego moc wzrosła do 135 KM. Obydwa silniki są rzędowe, z dwoma wałkami rozrządu, który jest napędzany paskiem (interwał lepiej ograniczyć do 60- 70 tys. km). Obie jednostki są bardzo trwałe, pod warunkiem że wymieniamy regularnie olej. Jedyną, jeśli można powiedzieć wadą są wymagające czasami wymiany uszczelniacze zaworowe, ale tyczy się to tylko najstarszych egzemplarzy.
UKŁAD JEZDNY/ KOMFORT
W przypadku MX- 5 trudno mówić o komforcie. Zawieszenie jest sztywne, przez co do wnętrza dochodzą najmniejsze nierówności. Oczywiście przekłada się to na lepsze własności jezdne. Na każde koło przewidziano po dwa wahacze wsparte drążkiem stabilizatora z przodu i z tyłu auta. Do trwałości elementów zawieszenia użytkownicy nie mają uwag, jedynie łączniki stabilizatora wymagają częściej wymiany, ale są tanie. Układ hamulcowy to cztery tarcze, z przodu wentylowane, które mają niezłą skuteczność.
Michał Lesicki
Foto: Mazda
Zdaniem redaktora:
Powiem szczerze, że chyba nie opisywałem jeszcze auta, któremu można tak mało zarzucić. Nieśmiertelne silniki, trwały układ przeniesienia napędu, tak samo zawieszenie. Obsługa najczęściej kończy się na dolewaniu paliwa i wymianach oleju. Ten samochód powstał by dawać kierowcy niekończącą się radość z jazdy głośnym roadsterem, z tylnym napędem i z wiatrem we włosach. A praktyczność? Przecież dla towarzyszki i małego bagażu miejsca wystarczy.
Galeria zdjęć:
