Mercedes W124 (1985-1995)

Wielu kierowców różnie wyraża się o danych modelach. Jedni narzekają, inni chwalą. Jednak są jeszcze samochody o których nikt złego słowa nie powie. Należy do nich uważany za ostatniego, prawdziwego Mercedesa model W124.

Kiedy debiutował w 1985 roku, oczekiwania wobec niego były ogromne. Zastępując model W123, nazywany potocznie „beczką”, musiał dorównać jej niezwykłą niezawodnością i wytrzymałością oraz komfortem. Teraz po 25 latach od debiutu, patrząc na miejskie arterie, widać jaki sukces odniósł ten model. Pomogła mu w tym poza ekstremalną wytrzymałością m.in. mnogość wersji silnikowych, bardzo wszechstronne nadwozie kombi, stylowe coupe i klasyczna limuzyna. „Baleron” mógł być zwykłą budyniową, turlającą się taksówką, jak i dziką, piekielnie szybką limuzyną (powstałą przy współpracy z Porsche) z silnikiem o pojemności 5000cm3, o mocy 320 KM, przyspieszającą do „setki” w 6,1 sek.

 W124 nawiązuje stylistyką do W126 (tzw. „arab”) i W201 (popularna 190-tka), z charakterystyczną boczną linią przechodzącą od przedniego błotnika, po bagażnik i elegancko się w niego wtapiającą. Przednią część nadwozia charakteryzuje duży grill, z błyszczącą gwiazdą. Kolejnym miłym dla oka akcentem są listwy ze stali szlachetnej znajdujące się na krawędziach dachu. Rzuca się w oczy wysoka dbałość producenta o jakość (charakterystyczną dla aut Mercedesa z tamtego okresu). Masywne zderzaki nie bledną nawet po 20 latach (uwaga, to najdroższy element nadwozia, używany to koszt ok. 450-500zł). Pierwsze egzemplarze borykały się z korozją i  kiwającymi się fotelami. Egzemplarze produkowane od 1987 roku są już wolne od tych wad. Zabezpieczenie antykorozyjne jest bardzo skuteczne, korozja atakuje tylko te auta, które miały okazję obcować z nieudolnymi, pseudo-blacharskimi warsztatami. Uwaga na auta eksploatowane bardzo długo w Polsce, podłoga pod tylnymi fotelami może być w kiepskim stanie. Powłoka lakiernicza jest bardzo gruba i odporna na odpryski. Jakość wykonania wnętrza jest fantastyczna. Wszystko jest bardzo solidnie zmontowane, a materiały odporne na zarysowania. Jedyną denerwującą usterką jest przepalanie się żarówek od podświetlania deski rozdzielczej. Nawet po przebiegu rzędu 400 000 km fotele są sprężyste (dziura w fotelu oznacza przebieg 500 000 + nieskończoność), nic nie skrzypi, ani nie odstaje. Często wykorzystują to nieuczciwi sprzedawcy skręcając liczniki o setki tysięcy do tyłu.

Samochód przechodził dwa face liftingi w 1989 roku, Mercedes delikatnie obniżył zawieszenie i dodał tzw. „szeroką listwę”, doszły dodatkowe kolory tapicerek i lakieru. Druga modernizacja odbyła się w 1993 roku (zmieniono nazwę modelu na E- Klasse), po której W124 zyskało na szlachetności. Auto otrzymało nowe klosze tylnych i przednich lamp, chromowaną listwę na tylnej klapie, a grill nie był przykręcony do maski jak dotychczas, lecz został teraz jej integrowaną częścią. Na rynku wtórnym można spotkać auta z napędem na cztery koła (4-MATIC), automatyczną blokadą mechanizmu różnicowego (ASD), czy kontrolą trakcji (ASR). Często jest też skórzana tapicerka. Na klimę, pakiet airbagów i pełną elektrykę można liczyć w egzemplarzach z końca produkcji.

W124 posiada ogromną ilość wariantów silnikowych. Od powolnych, lecz niezwykle trwałych 200D (18,5. s do 100 km/h), przechodząc przez wersje 250D, 300D, E200, E220, E280, E320, a kończąc na E420 i E500.  Najbardziej godna polecenia jest jednostka 250D, która idealnie pasuje do tego nadwozia, pali minimalnie więcej od 200D, a osiągi są na akceptowalnym poziomie. Wersja 300D jest bardzo trwała i dosyć dynamiczna (13,7 s do 100 km/h), lecz paliwożerna (miasto 10-11 l/100 km). Do najczęstszych usterek diesli należy zaliczyć usterki alternatora i wycieki oleju spod simeringu wału, pokrywy zaworów i korka wlewu oleju. Z silników benzynowych należy polecić wariant 230E (w starszych rocznikach, 11 s do 100 km/h), który świetnie pasuje do tego auta, zwłaszcza gdy współpracuje z automatyczną skrzynią biegów. Z nowszych jednostek benzynowych tj. od 1992 roku w zasadzie wszystkie warianty od E200 do E320 są godne uwagi, o ile nie są zajeżdżone. Wszystkie wersje są paliwożerne, więc lepiej zainteresować się większymi silnikami, gwarantującymi przyjemną eksploatację. Całkiem dobrze współpracują też z sekwencyjnym wtryskiem gazu. Czasami występują w nich awarie przepływomierzy powietrza. W starszych silnikach benzynowych nie ma mowy o instalacji gazowej. Wtrysk mechaniczny zupełnie nie toleruje takiego rozwiązania i zamiast oszczędności narazimy się na pokaźne koszty. Wszystkie  jednostki są napędzane bardzo wytrzymałym łańcuchem rozrządu. Jeśli łańcuch „klepie” o pokrywę zaworów, oznacza to najczęściej remont silnika. Skrzynie automatyczne są bezobsługowe, pod warunkiem, że regularnie wymieniamy w nich olej. Nie wierzmy w zapewnienia sprzedawców, że „trochę szarpie przy zmianie biegów, ale wystarczy tylko olej zmienić”. Wtedy najczęściej jest już za późno i zamiast oleju, do wymiany jest przekładnia (na ogół nie opłaca się naprawiać uszkodzonej skrzyni). Wiele egzemplarzy benzynowych już nie jeździ na benzynie, lecz tylko na gazie, natomiast diesle często zalewane są olejem opało wym. Usterki nie są drogie do usunięcia ze względu na niskie ceny części. Prostota konstrukcji pozwala naprawić samochód w dowolnym warsztacie. W miarę możliwości finansowych warto korzystać przynajmniej z markowych zamienników, a niektóre elementy jak np. podporę wału warto kupić oryginalną, bo zamiennik wytrzyma maksymalnie rok.

 Zestrojenie zawieszenia i kiepski układ kierowniczy bardziej zachęca do leniwej jazdy, niż do pokonywania ciasnych łuków. Bez różnicy jakiej wersji szukamy, najczęściej natkniemy się na usterki takie jak: wybite zawieszenie, popękane sprężyny, zużyte amortyzatory, cieknący i wyjący dyferencjał, trzpień wychodzący z główki mostu ma duże luzy, zmęczona podpora wału i gumy na wale. Na dodatek często auta mają uszkodzony hamulec ręczny (w zasadzie nożny) oraz stojące tylne zaciski. Naprawy nie są przesadnie drogie, a usterki łatwe do usunięcia. Ceny zamienników- atrakcyjne.

Michał Lesicki

Zdaniem redaktora:
Model W124 jest godny uwagi. Jest to jeden z ostatnich samochodów budowanych masowo, od którego odsunięto na bok księgowych. Samochód jest bardzo solidny, karoseria i lakier doskonale znoszą próbę czasu, ekstremalnie trwałe zawieszenie, jest do tego bardzo wygodne, silniki nie do zdarcia. Czego chcieć więcej? Można jedynie chcieć więcej egzemplarzy na rynku wtórnym, które są godne zainteresowania. Wiek konstrukcji robi swoje, na dodatek lwia część egzemplarzy jest wyeksploatowana do granic możliwości. Niestety, patrząc na nasze ulice, widać coraz więcej W124 w stanie agonii. Za egzemplarz ledwo jeżdżący musimy zapłacić ok. 2 tys. zł. Za nadający się do jazdy od 7 tys. do 10 tys. zł. Idealny to koszt ponad 15 tys. zł. Górnej granicy nie ma. Zdarzają się kolekcjonerskie sztuki modelu E500, nawet za 80 tys. zł!!!

Wykaz części zamiennych dla samochodu Mercedes Benz W124 250D z 1995 r.:
Chłodnica -1564 zł
 Klocki hamulcowe przednie-168 zł
 Kocki hamulcowe tylne-106 zł
 Tarcza hamulcowa przednia-125 zł (1szt)
 Tarcza hamulcowa tylna-157 zł (1szt)
 Sprzęgło kpl-1349 zł (doc,tarcza,łożysko)
 Amortyzator przód-1420 zł
 Filtr oleju -35 zł
 Filtr powietrza-103 zł
 Filtr pyłkowy-127 zł
 Tłumik tylny-845 zł
 Alternator-2033zł
 Pompa wody-579 zł
 Reflektor-770 zł
 Drzwi przednie-2229 zł
 Świeca zapłonowa-79 zł
 Zderzak przedni-1860 zł
(Podane ceny nie zawierają podatku VAT)

 Galeria zdjęć: